15 October 2011เทใจ ใส่แพสายชล…เชี่ยวหลาน…
ไปเที่ยวที่เชี่ยวหลานเกือบสิบครั้งแล้ว…ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เปลี่ยนที่พักจาก นางไพร มาเป็นแพสายชล…
สวยสมคำร่ำลือ…
ขึ้น 11 ค่ำ…จันทร์เสี้ยวเกี่ยวฟ้า…ผมนั่งตรงหัวเรือ เสียงเรือดังก้องหุบเขา
เมื่อเรือเบนหัวเข้าหาแสงไฟ …ความยิ่งใหญ่ที่เห็นตรงหน้า
…สวรรค์ชัดชัด…
แสงไฟระยิบ..สันเขา ทะมึน
ผู้คนหลากหลาย จับกลุ่มอยู่บนแพ…
ลมร้อนพัดแผ่วผ่าน เบา ๆ
ผมกระโดดลงน้ำ…ก่อนจะรับอาหารเย็น
น้ำอุ่นกว่าที่คิด…อีกฟากหนึ่ง นักท่องเที่ยว เริ่มพักกาย
คืนนั้น ผมสลบสไลกับลูกสาว ในห้องพักที่ค่อนข้างอ้าว…นักท่องเที่ยวหลายกลุ่มขนที่นอนออกมานอนนอกห้อง…
ผมสะดุ้งตื่น…เมื่อท้องฟ้าฟากตะวันออกเริ่มเปลี่ยนสี
แพสายชล ยังคงสงบเงียบ นิ่ง….
..นักท่องเที่ยวกลุ่มแรกที่ตื่น เริ่มกิจกรรมทางน้ำ…ผมซุ่มตัวเงียบ เก็บภาพประทับใจ
สายลมยามเช้าพัดจากหุบเขาด้านหน้า…หลายสิ่งเริ่มตื่นฟื้น…เสียงชะนี ร้องเรียกคู่ ผัวะ ผัวะ ผัวะ…
ลูกสาวยังคงหลับไหลบนฟูกหนาอุ่น…
ผืนน้ำนิ่งดังแผ่นพื้นกระจกเงา….
เมื่อแดดแรง…ท้องฟ้าครามงามเข้ม ยากที่จะได้เห็นจากในเมือง
ที่นี่ค่าเรือพายฟรี…แต่มีเงื่อนไขต้องรับผิดชอบถ้าเกิดความเสียหาย
แสงหยอดตรงยอดเขา…
…ตรงร้านอาหารของแพ เริ่มมีนักท่องเที่ยวเตรียมสัมภาระเดินทางกันบ้างแล้ว
ผมติดเรือของน้องนักศึกษาจากลาดกระบังกลุ่มนี้แหล่ะครับ….แชร์ค่าน้ำมันไป 500 บาท …ขอบคุณครับ
กิจกรรมที่ฮิตที่สุดของที่นี้….เป็นความประทับใจของนักท่องเที่ยวทุกกลุ่ม
…ขากลับ เรือพาไปดูกุ้ยหลินเมืองไทย….
ขอร่ำลาทริปประทับใจด้วยภาพนี้น่ะครับ…..
…ขุนเขา แผ่นน้ำ ยิ่งใหญ่…เราแค่กระจิดริด เท่านั้น…



























